Suseł Richardsona: Występowanie i środowisko naturalne Suseł Richardsona to jeden ze średniej wielkości gatunków wiewiórki ziemnej. Występuje na południu Kanady i północy Stanów Zjednoczonych (Alberta, Saskatchewan, Manitoba, Montana, North Dakota, South Dakota, Minnesota) czyli na obszarze tzw.Wielkich Równin.Zamieszkuje on prerie osiedlając się tylko na terenach,gdzie trawa jest na tyle niska,by nie uniemożliwiała obserwacji okolicy.Kopie podziemne korytarze o głębokości 2-3 metrów i długości do 10, stanowiące skomplikowany system nor o kilku wejściach.W czasie żerowania nie oddala się więcej niż kilkadziesiąt metrów od nory.W momencie zagrożenia staje słupka i wydaje dwa typy dźwięków: a) o zmiennej częstotliwości - na okoliczność nagłego wtargnięcia drapieżnika na ich terytorium - po usłyszeniu tego ostrzeżenia wszystkie osobniki natychmiast kryją się w norach b) o stałej częstotliwości - na okoliczność zbliżającego się z oddali drapieżnika - po usłyszeniu osobniki stają słupka i bacznie rozglądają się Naturalnymi wrogami susłów są przede wszystkim drapieżne ptaki, węże i kojoty. Ich łupem padają głównie zwierzęta młode i niedoświadczone, które dopiero co usamodzielniły się. 90% z nich nie dożywa jednego roku. Spermophilus richardsonii jest gryzoniem o aktywności dziennej. W okresie zimowym zapada w sen trwający nawet do 7 miesięcy. Podczas hibernacji temperatura ciała spada do ok. 2°C. Zwalnia się również rytm uderzeń serca i oddech. Susły tego gatunku,podobnie jak większość wiewiórek ziemnych to zwierzęta stadne i terytorialne. Z niezwykłą walecznością bronią obszarów doń należących i nie tolerują tam żadnych intruzów spoza kolonii. Odnoszą się także wrogo do przedstawicieli wszystkich innych gatunków susła bez względu na płeć. W ramach rodziny istnieją bardzo silne więzi między osobnikami, zwłaszcza między matką a potomstwem. Maksymalna długość ich życia to ok.6 lat, przy czym samice uchodzą za bardziej długowieczne. Wygląd Suseł Richardsona to gatunek średniej wielkości. Długość ciała 25-35 cm,ogona ok. 8 cm. Waga to średnio 400-500g, w sezonie jesiennym dochodząca nieraz do 600g, zwłaszcza u samców. Po śnie zimowym obniża się ona około 100-150g. Tułów zwierzęcia jest smukły, uszy bardzo małe, oczy duże, ciemne, wypukłe w jasnych obwódkach. Pokrywa włosa przylegająca, płowa, ciemniejsza na grzbiecie, biaława na podbrzuszu. Kończyny przednie i tylne 5-cio palczaste. Zachowanie Spermophilus richardsonii to jak już wspominałam zwierzę stadne toteż w żadnym wypadku nie powinno być trzymane pojedynczo. Są bardzo wrażliwe na brak kontaktu z osobnikami własnego gatunku. Stają się wówczas osowiałe i senne. W grupie większość czasu spędzają na wspólnych zabawach i wzajemnych zabiegach pielęgnacyjnych. Mają aktywność dzienną, lecz szczególnie ożywione są rano i wieczorem, godziny południowe (w warunkach naturalnych-okres największego upału) spędzają na drzemce. W warunkach domowych nie zapadają w sen zimowy i nie zauważa się nawet ich zmniejszonej aktywności w tym okresie. Oswajają się bardzo szybko i już po kilku dniach wyzbywają lęku przed człowiekiem. Niewątpliwie właściciel w początkowych tygodniach musi unikać gwałtownych ruchów w bliskości zwierzęcia, dać mu się zapoznać ze swym zapachem i spokojnym, cichym głosem. Żywienie Nazwa - Spermophilus (sperma - z gr.nasienie, philein - z gr. lubić ) wskazuje, iż mamy do czynienia z wiewiórkowatymi, których podstawę pożywienia w warunkach prerii stanowią nasiona. Oprócz nich dziko żyjące susły karmią się korzeniami, padliną, drobnymi ssakami, jajami ptaków a nawet grzybami. Jednak w hodowli domowej ze względu na ograniczoną ilość ruchu zwierzęcia należy dbać o stosunkowo niską kaloryczność pokarmów. Dlatego podstawę diety trzeba oprzeć przede wszystkim na dobrej jakości granulacie, sianie, liściach mniszka lekarskiego, babki lancetowatej, kwiecie czarnej malwy. Z owoców i warzyw: marchew i jabłka (ale nie za wiele ze względu na zawartość cukru), cykoria, rukola, kapusta pekińska, jarmuż. Przysmaki takie jak orzeszki ziemne, pestki słonecznika czy migdały dawać tylko okazjonalnie. Stałym uzupełnieniem diety winno być białko zwierzęce najlepiej w postaci larw np. mącznika. Podobnie jak wszystkie gryzonie muszą one mieć zapewnioną możliwość ścierania stale rosnących zębów o twardy pokarm lub gałęzie brzozy,wierzby ewentualnie drzew owocowych. Ważne aby podawane pokarmy o ile były myte, zostały przed podaniem wytarte do sucha. Nie wolno zapominać o tym,iż susły podczas posiłku chowają część pokarmu w workach policzkowych i zakopują później w gnieździe,toteż należy często usuwać te resztki, by nie spleśniały i nie doprowadziły do zatrucia pokarmowego. Stale dostępna woda powinna być kilkakrotnie w ciągu dnia wymieniana. Właściwe jest dodawanie do niej witamin dla gryzoni np. Lebens-Vitamine (wg.przepisu). Uwagi Susły Richardsona są ostatnio bardzo często nazywane "małymi pieskami preriowymi". Jest to w gruncie rzeczy typowy chwyt reklamowy mający mało wspólnego z prawdą. W istocie dzieli te dwa gatunki wiewiórki ziemnej bardzo wiele począwszy od tego, że pieski preriowe czarnoogonowe (Cynomys ludovicianus) pozbawione są worków policzkowych tak charakterystycznych dla susła, nie ma w ich diecie pokarmów pochodzenia zwierzęcego, nie wydzielają intensywnego zapach cechującego ich 4 -krotnie mniejszych krewniaków a kończąc na tym, iż wydają zupełnie inny typ odgłosów. Pieski preriowe (stąd nazwa)wydają (zwłaszcza w chwilach podniecenia lub zagrożenia) dźwięki podobne do psiego poszczekiwania natomiast susły dźwięki o wysokich tonach często niesłyszalnych dla człowieka (wychwytywanych przez aparaturę do badania głosów nietoperzy)
Kliknij obrazek, aby powiększyć
Kliknij obrazek, aby powiększyć
Burunduk (wiewiórka syberyjska)
Są to małe gryzonie z rodziny wiewiórkowatych.
Występują w Europie, Azji i Ameryce Północnej.
Dzielą się na dwa rodzaje: wschodnie (azjatyckie) i
zachodnie (kalifornijskie). Mają szaro-brązową sierść z
biało-czarnymi paskami na pyszczku i plecach oraz
długie futrzaste ogony. Od czubka nosa do końca
ogona osiągają do 25 cm. Wydają dźwięki podobnie
do ćwierkania ptaków (możesz je odsłuchać w dziale
"ODGŁOSY"). Są przyjacielskie w stosunku
do właściciela, ale dopiero po pewnym czasie. Można
trzymać je razem. Żyją średnio 5 lat.
Kliknij obrazek, aby powiększyć
Kliknij obrazek, aby powiększyć