Polski Klub Kia Sorento

W niedzielę wybrałem się na małą wycieczkę po lesie w kierunku szczytów zwanych Rogacze.
Początek był obiecujący


Widok na Słowację z północnego zbocza Małego Rogacza

Niestety wkrótce skończyła się droga - podejście pod szczyt


Widok na północ ze szczyto Małego Rogacza


A tutaj Trzy Korony


I jescze raz Trzy Korony i trochę dalej Sokolica


Tutaj widać Tatry tylko trzeba się dobrze przyglądnąć (pogoda niestety była kiepska)

Jak ma się farta z widocznością i profesjonalny aparat fotograficzny to wygląda to tak

Przełęcz Gromadzka między Radziejową a Eliaszówką

Widok z Obidzy na pasmo Jaworzyny Krynickiej

I widok na moją dolinę.


Wycieczka trwała 3 godziny 47 minut pokonany dystans to 10km. No i dziś bolą wszystkie mięśnie:)

Fajne tereny.Czasami warto się troszkę pomęczyć dla takich widoków

Niestety po kilku latach zamieszkiwania w takim miejscu człowiek przestaje dostrzegać jego uroki.

anhar pisze:Niestety po kilku latach zamieszkiwania w takim miejscu człowiek przestaje dostrzegać jego uroki.

Tak to już bywa, a jak życie już niejednokrotnie dowiodło, docenia się wówczas jak się straci.

Kaśka no porostu codzienność stępia zmysły, ale zawsze można powędrować na przełaj jak coś w duszy zagra .

Moim marzeniem jest mieszkać wśród takich terenów. Jak ja bym się tam puścił rowerem.............

Ale tu stromo jest i dużo podjazdów , a zimą to raczej na skiturach trzeba się puszczać.

Właśnie o te stromizny i podjazdy chodzi ;)

Dzięki

A nie można było przejechać się Sorento ?
I mięśnie by nie bolały i jakieś zdjęcia do kalendarza na 2017 rok by się znalazły

O z zdjęciach coś myślę Admin, jak będzie sposobność.

Ehhh, też chciałbym móc kiedyś powiedzieć: " To widok na MOJĄ dolinę" Zazdroszczę widoków.

Ale niema sprawy obok mnie jest działka do sprzedania jest już prąd i woda

Masz racją Gerwazy, jak się dobrze przyjrzeć to i jaszczurkę zieloną można zobaczyć. Jednak jeśli stale przebywasz w nawet w spektakularnym miejscu zaczynasz je traktować jako coś zwyczajnego. No może nie do końca bo przyroda zawsze potrafi zaskoczyć czymś nowym lub widowiskowym. Niemniej po 12 latach nie odczuwa się już takiej euforii jak na początku, nad czym ubolewam. Ale może jeśli dochdzę do takich konkluzji to nie jest jeszcze tak źle